Dayanağım yokmuş gibi geliyor, dallarım kırık tekrar yeşermeyecek gibi. Ruhumun derinliklerinde eksikler var ama ne olduğunu bilmediğin, adını koyamadığın gibi. Her uyandığım gün aslında boşa gidecek birgün hissiyle dolu ki niyekim de öyle zaten. Mutluluklarımın solduğu zamanlardayım. Yorgunluğun bedenimi sarmaladığı gülmenin zor geldiği mutlulukları yaşamaya çalışmaktayım.
Neden mi böyleyim? Bilmem! Yolunu kaybeden bir yolcu misali savruluyorum oradan buraya. Evsiz bir yolcuyum evini aramakta..
Yasemen.
