Eski yazılarıma göz gezdirdim bugün. Yazdıklarımı okurken bazen bunları ben mi yazmışım diye sordum kendime. İnsan içindeyken anlamıyor ne yaşadığını. Göremiyor gelecek olan şeyleri.
Yazdıklarımı okurken şunu fark ettim. Ben o an anlamlandıramasam da, yazdıklarımın altındaki derinliği fark etmesem de aslında kendimi hazırlamışım olacaklara, yaşanacaklara. İnsan beyni ne garip ne ilginç bir organ. Aslında vücudumuzdaki tüm oranların yaptığı gibi beynimizde bizi korumak için çalışıyor. Bize gönderdiği sinyaller belki bir baş ağrısı, eklem sızısı, mide yanması ya da başka her türlü ağrı gibi belirgin değil ama kendince bize sinyal veriyor ve koruyor. Bundan olsa gerek bunu yaşasam deliririm dediğimiz her acıda daha güçlü ayağa kalkmamız.
Yaşadığım anıları düşündüm bu gece.
Çocukluğuma döndüm, ergenlik zamanım, genç kızlığım, üniversite zamanlarımın başları, genç kadınlığım, bugünüm...
Neredeymişim ?
Şimdi neredeyim?
Beynimin beni ve akıl sağlığımı korumak için nasıl bir mekanizmada çalıştığını hiç düşünmemiştim bugüne kadar. Bana hep 'Sen çok güçlü bir kadınsın' dediler.
Belki de ben güçlü bir kadın değilimdir, sadece herkes gibi bana verilen bir organı doğu kullanmayı öğrenmişimdir.
Peki bu durum beni güçlü mü kılar? Yoksa sadece elimde olanı kullanabilme yeteneğim olduğunu mu gösterir?
Güçlü bir kadın değilim ben. Aksine çok güçsüzüm ve her geçen gün
içimde var olan gücün tükendiğini hissediyorum. Ben sadece henüz yıkılmamış,
yaşadıkları karşısında ayakta durmaya çalışan bir kadınım ama güçlü değilim.
Zaaflarım ve zayıflıklarım hala çok fazla.
Hala görünmez ama çok kalın bir duvar arkasında yaşıyorum
korkaklıktan.
Güçlü olmak böyle olmaz, bu başka bir şey..
Güçlü değil ama bence akıllı bir kadınım, bu gece bunu fark ettim
kendimde.
Ve eğer güçlü kadın değilsem hala mutlu olma şansım var kanaatimce
:)
Yasemen
