Bir eşiğe gelir insan bazen. Engellerin olduğu, biraz belirsizliklerin olduğu, karamsarlığın çöktüğü. Kararlarını çok zor alır. Karanlıkta hisseder kendini. Çözümler yollar arar, yorgundur ama vazgeçmez.
Başka bir eşik daha varmış bugün gördüm ilk defa. Her yer sisli. Önümde kocaman bir uçurum ve ben ilk defa kendimi boşluğa bırakmaktan korkmuyorum. Sanki adım atsam huzur benimle olacak gibi hissediyorum. Kendimi terk etmek çok iyi gelecek sanki bana. Havada süzülürken özgürlüğü tadacak gibi hissediyorum. Ve bu vazgeçmek gibi gelmiyor artık. Sanki her gün yapılan rutin şeyleri yapmak ne kadar doğalsa bu da o kadar doğal geliyor.
Sisin içinde kalan hiç kimseyi acaba diye düşünmüyorum. 'Kızmayın bana sadece olur mu? Ekmek, su kadar benimsedim bunu.'
Çıkışım yok, karanlıktayım vb şeyler yazmak istemiyorum. Her zaman bir çıkış olduğunu ve karanlığın aydınlanacağını biliyorum. Sadece bu sefer bunu tekrar görmek ve aynı döngüyü tekrar yaşamak istemiyorum. Yapabildiğim, becerebildiğim her şeyi yaptım. Bazıları iz bıraktı, bazıları başarısızlıkla sonuçlandı, bazılarının izi bile kalmadı. Bazı insanların kalplerinde çok tatlı yerlerde oldum, hala da olduğum yerler var. Bazılarında nefret duygusu bıraktım. Bazılarında ise sadece gelip geçtim yolcu misali.
Bazı insanlar bende çok büyük izler bıraktı ama iyi ama kötü, kimi büyük kimi küçük. Kalbimde taşıdığım her iz için her birine çok ama çok teşekkür ediyorum. Kimseye ne bir nefretim var ne bir öfkem. Siliyorum kalbimden kötü olan her hissi. Kalbimde güzel yerleri olanlar zaten kendilerini çok iyi biliyorlar. Herbirini beraberimde götürüyorum.
Çok huzurlu bir yola giriyorum. Ben çok mutluyum artık huzuru bulacağım için. Vedaları hiç sevmem. Kimseden de gidemem zaten. Sezen Aksu'nun şarkısını bırakıyorum buraya.
Şarkıların hiç susmaması ve kalplerinizde hep güzel hatırlanmak dileğiyle . . .
