Sen hiç yüzünü bir daha asla göremeyeceğin birine olan sevgini, veda kucaklaşmasına sığdırmayı denedin mi?
Yapamadım ki...
Seni görmeye cesaretim yoktu... Vedaları sevmem zaten...
Sende...
Veda etmeden kaçmayı seçtin ve ben seni bir daha, son defa kucaklayamadım...
13.05.2012
Y.DIZDAR
Sebepsiz yere kalbimin sıkıştığı bir gecedeyim...
Özlüyorum; neyi özlediğimi bilmeden...
Arıyorum; kimi olduğunu bilmeden...
Yalnızlık benim lanetim gibi düşünürdüm ama sanırım hediyem. Kendime yetebildiğimi gördüğüm an yoluma tek devam etmenin en iyisi olduğuna karar verdim sanırım bilmem kaç zaman önce...
Kendiyle mutlu,
Kendinden umutlu,
İçindekiyle tutkulu... GÜÇLÜ!
Ne istiyorsun, aşk para, kariyer? diye sorulduğunda ‘Güç istiyorum!’ dediğim an farkında mıydım içten içe feda ettiklerimin, vazgeçtiklerimin, önüme altın tepside sunulanı elimin tersiyle ittiğimin...
bilinmezlik miydi GÜÇ dememin sebebi, yoksa gücü arzulamam mıydı?
Kolaya mı kaçtım güç derken?
Güç=Yalnızlık denklemini bilmemden miydi?
Yalnızlık en iyi bildiğin şey olduğu için miydi?
Güç isteğim miydi yoksa rutinim miydi?
Yine bir sürü soruyla yeni birgünün ilk ışıklarını karşılıyorum boğaza karşı.
Işııklar şehrindeyim,
Güçlüyüm,
Kendimle yalnızlığı paylaşıyorum...
Ödeyeceğim bedeli bilseydim güç ister miydim?
Evet,
İsterdim...
Yine sorsalar cevabım yine aynı olurdu:
‘Güç istiyorum!’
Yasemen
