Yalnız hissediyorum bu aralar çok. Etrafım kalabalım da değil eskisi gibi. Kalabalık içinde yalnızlık değil yani bu seferki. Böyle durduk yere gözlerim doluyor. Ağız dolusu anlatacak şeyim var ama kelimeleri kaybetmiş gibiyim.
Yanımda birini istiyorum ama arayacak kimseyi bulamıyorum. Olmadığından değil, olamadığından...
Yalnız uyumak çok zor geliyor. Dizine yatacak birini arıyorum ama kimse o huzuru vermiyor. Saçlarımı okşayıp beni uyutsun istiyorum ama kimse uyutamıyor. Dün o kadar çok istedim ki babamın yanına gideyim sadece sarılayım ama olmuyor. Sevdiklerimizle aramızdaki engelleri bazen biz koyuyoruz, bazen zaman, bazense yaşam...
Ne istediğimi, kim olduğumu sorguluyorum...
Doğru ne?
Yanlış ne?
Hayatın neresindeyim?
Hayatımın neresindeyim?
Bir yığın soruyla yalnızlığın uykusuna dalıyorum...
İyi geceler...
Yasemen
25 Ocak 2019 Cuma
3 Ocak 2019 Perşembe
Düşünceler Denizi : Camdan Kalp
Güven ne kırılgan bir şey.
Günlerce, aylarca ilmek ilmek sevgiyle dokuduğun tek bir kıymık takılmasıyla sökülüveriyor.
Can yakıyor, beyninin içine giren kuşku kırıntıları seni esir ediyor.
ASLA dediğin ACABA oluyor.
Renkler soluyor geriye sadece siyah ve beyaz kalıyor.
Her aklına geldiğinde gözlerin doluyor ama akmıyor.
Vazgeçemiyorsun çünkü seviyorsun;
ama her saniye de senden bir sen alıp götürüyor.
Tek bir mesaj hayatını değiştiriyor ve sen engel olamıyorsun.
Yasemen
Düşünceler Denizi : En Büyük Erdem
En büyük erdem nedir?
Affetmek bana göre. Benim sahip olmadığım bir erdem ya da şöyle demeliyim tam anlamıyla sahip olmadığım bir şey erdem.
Yüklerinin çok ağır geldiği,
Travmalarının yoğun olduğu,
Hayatımı elimden alan şeyleri affedememek...
Ne yapacağını bilmek, doğru olanı bilmek ama uygulayamamak bendeki; kalbimdeki zehri akıtamayıp tüm vücuduma vermek ve en sonunda beyni zehirleyip yolunu bulamayacak hale gelmekse korkum...
Yasemen
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)