23 Aralık 2020 Çarşamba

Düşünceler Denizi : Sessiz Kimlik

 İçimde taşıdığım kimsenin bilmediği seslerim var. Benimle konuşan, bana yol gösteren, kimi zaman yoldan çıkartan, bazen genç bir kadın bazen küçük bir çocuk bazense bir anne gibi duyduğum sayısız ses var içimde. 

Dinlemekten yorulduğum ama asla konuşmaktan vazgeçmeyen ve beni yönlendirmek isteyen sesler...

Ve her birinin de bir kimliği var. Ete kemiğe bürünmüş insan silüeti hepsi de. Aralarında çok sevdiklerim ama az görüştüklerim var. Arkadaş gibi sevdiğim sık gördüklerim var. Bir de görüşmek zorında kaldıklarım.

Kaç tane mi var??  Bilmem ki... temelde az gibiler ama onlar bile kendi içlerinde dışarda her görüştüğüm insana göre şekil alıyorlar. 

Kendiyle konuşmayı çok küçük yaşta öğreniyor galiba insan.  Belki de ana rahmine ilk düştüğümüz andan itibarendir. Sayısı kimlik içinden birini seçip dünyaya gösteriyor sonra. Benim tek kimliğim yok. Tek bedende çok kimliğim var.

Hangisini göstereceğimi neden, nasıl seçip ortaya çıkartıyorum tam olarak keşfedemesem de aradaki eğlenceli insana denk geldiysen çok şanslısın demektir. En sevdiğim ama en nadir buluştuğum kimliğimdir kendisi.. Dünya onunla rengarenk hale geliyor. Yanında mutsuz olmak imkansızdır. O hep benimle olsun istiyorum ama o sadece bazı insanların yanında ortaya çıkmayı seviyor. En büyük hataları yapma sebebim olması ise bir ironi sanırım.

 Huzur veren, bir anda tüm sırların açıldığı bir kimlik var bir de. Psikolog hanım diyorum ben ona. Kendi yüklerim, sıkıntılarım yetmezmiş gibi başkalarının da yüklerini koyuyor sırtıma.. Seviyorum yine de bu kadını. İlginç şeyler öğreniyorum sayesinde. Asla deneyimlemeye cesaret edemeyeceğim şeyleri bir nevi görmüş oluyorum.

Mesleğiyle birleşmiş kimlikler var bir de, okuldaysa öğretmen; organizasyondaysa organizatör.. Farklı iki kimlik en çok çatışan kimşikler birbirlerine. İki zıt karakter ama iç içe birbirine...

İçimdeki tüm kimlikler benim,  bazısı iyi bazısı kötü. İçimden ermiş de çıkabilir cani de.. İnsan olmanın gerekliliğini kavrayanlardanım belki de aklını kaybedip delirmiş olanlardan..

Pandora gibiyim yani..

Her şeyden azar azar, bir şeyden tam.

                                             Yasemen

17 Aralık 2020 Perşembe

Düşünceler Denizi : O Kadar...

Yanıldım, hem de bu kez çok fena yanıldım. Hissettiğimi aşkla karıştırdım. Varlığının verdiği huzuru aşk sandım. Seni göremedikçe imkansız hale gelmeye başladın bende ve koptu her şey.. Şimdi şimdi daha iyi anlıyorum istediğim şeyi, sende ne bulduğumu, ne istediğimi... Yazık oldu kahkahalarımıza, tene ceza verdik gereksizce...

Özledim... yalan yok çok özledim ama bir gurur var ki kalbi yok sayan. Kuyruk dik, burnu yere düşse almaz.
Özledim... yalan yok hem de çok... sohbet ederken düşünmeden aklımdan geçeni söylemeyi, yanında ortaya çıkan eğlenceli hallerimi özledim...
Özledim... yalan yok. Nefesimi kesmeni, nabzımı değiştirmeni ve bir o kadar da sakinliği...
Bana hissettirdiğin her şeyi özledim.
Ama;
Telefon hiç çalmayacak ve sen hiç aramayacaksın...
Sohbetini özlediğim biri var;
Hem nefesim kadar yakın,
Hem de gururum kadar uzak...

                                              Yasemen