Yalnızlığın girdabında olmaya alışıyor muyum yoksa bundan zevk mi alıyorum bilmiyorum.
Acıdan haz almak sadistlik değil miydi?
İnsan kendi düşüncelerinde boğulmaktan zevk alır mı? Hayallerimin renkleri beyaz ve siyahın tonları. Sanki hiç ışık yokmuş gibi. Gözlerim karanlığa alıştı artık, korkmuyorum gölgelerden. Kulaklarım sessizliği benimsedi. Yabancılaştı tüm kokular. Ölüm kadar gerçek geliyor artık yaşamak ve ölüm kadar acılı nefes almak.
Beynim;
Bir karavan sanki, hiç durmadan seyahat eden,
Çift kişilik hayalleri tek başına yaşayan,
Uyuşmayı sevmeyen ama uyuşturucusuz yapamayan...
Bir kalbim varmış gibi göğsüm sıkışıyor şu sıralar. Atmaya çalışıyor sanki yeniden, bende burdayım mı demek istiyor acaba? Çok geç değil mi ama bunu için artık?
Dipte olmak gerekmiyor karanlığı yaşamak için. En tepede de karanlıkta kalabilirsin. Işıkların sana ulaşmayacağı kadar tepede. Seslerin sana değmeyeceği kadar ıssızlıkta.
Ve sevmeyi unutacak kadar yoklukta...
Yasemen
