Derler ya hani kalbi nasır tutmuş insan diye. Her güçlü kadının kalbi nasır tutmuştur aslıda. Nasıl nasırlı parmak acıyı zor hisseder, nasırlı bölgeyi acıtmak için daha fazla baskı uygulamak gerekirse, kadının nasırlaşan kalbini de acıtmak zordur. Kabuğun arkasındaki et parçasına ulaşmak öyle kolay değildir.
Peki kadınlar neden her defasında daha çok incinir,daha çok kırılır ve daha büyük acı yaşar bilir misiniz?
Gitar çalmaya yeni başlayan birini düşünün. Sevdiği bir şeyi yapmaya çalışan, ona zaman ayıran, bedel olaraksa bastığı her telin canını acıtmasına ses etmeyen birini düşünün. Her geçen gün parmak uçları daha fazla nasırlaşır. Başta hissettiği dayanılmaz acıyı daha az hissetmeye başlar. Keyif aldığı bir şeyi öğrenirken ödediği bedel acıdır.
Ne büyük ironi!
Sonra bir süre sonra gitar çalması azalır. Zamanını eskisi kadar vermez, veremez gitara. Nasırlar zamanla iyileşmeye başlar ama karşılığında o tınıları duyduğundaki aldığı haz azalmaya başlar. bir zaman sonra gitarı eline her aldığında iyileşen nasırlar ilk gün ki gibi ağrımasa da sızlar.
Kadın kalbi de böyledir işte. Sever, çok sever kadın. Yaşadığı acıları anlık yaşadığı hazların mutluluğuna katlanabileceği kadar sever. Mutlu olduğu her an içinde ödeyeceği bedel nasırlardır. Bunu bile bile sever. Bu sefer nasırlarımdan öpen bir adam var iyileşiyorum diyerek sever.
Bir süre iyi gelir adam kadına. İyileşir gerçekten de kadındaki nasırlar. Geçmez tamamen ama iyileşir. Sonra günlerden bir gün adam gider. Aynı gitar çalmaya yeniden başlayan nasırlı parmaklar gibi kalp de acır. Yeniden nasırlaşır. Kısır döngüdür aslında bu. Acıyacağını bile bile yeniden sever her defasında.
Kendine döner her kadın eninde sonunda. Pusulanın doğru yönü kendidir aslında. Doğru yönü bulana kadar yanlış yollara girmeye devam eder. Kalbi nasırlaşır, canı daha az yanar. Bedeli ise ...
Güçlüdür her kadın. Nasır ne kadar kalınsa o kadar güçlü ama bir o kadar da yalnızdır kadın...
Yasemen
