Düşünceler Denizi : Sessizlik sağır edici...

                    Bir sabah kalkarsın ve seni mutlu eden şeyler artık etmiyordur. Düşüncesi bile mutlu eden şey seni artık hissizleştirmiştir ve yeniden kaybetmişlik hissi gelip oturur göğsünün tam ortasına. Gülüşlerinin yavaşça kaybolduğunu hissedersin içinde ve onu tutmak için hiçbir çabanın yeterli olmadığını.

          İçimde bir yerlerde kalan şeye tutunmaya çalışmak nafile gibi geliyor. Yağmurlar gibiyim; ağır geliyorum ve yere düşünüyorum. Gökyüzü kabul etmiyor sanki...


                          Yoruldum koşmaktan, savaşmaktan. Kolay yol yaşamak iken, kaçışın saçma olduğunu anlatmaktan...
     Anlık zevkler yaşamak için fazla geç bir zamandayız. Yaşadığın her anın özel olmasının tadı çok ayrıyken, özel olmaktan  uzak anlara zaman ayırmak için dün çok geçti, bugün çok geç, yarın çok geç olacak.
                           Son damlalar artık içimdeki. Akmasın diye çok uğraştığım, kalsın orada dediğim ama tutamadığım...

Gecede beri göğsüm sıkışıyor. Kendimle kavga ediyorum ve kendime yenik düşüyorum. Kapım sessiz, telefonum sessiz,
                                        Kalbim SESSİZ...

                                                                                           Yasemen