Düşünceler Denizi : Yeniden mi..?

  Hiç yapmak istediklerinizle yapmanız gerekenler birbirine zıt düştü mü diye sormayacağım, çünkü her zaman olan şeyler aslında. Biz bir şey isteriz, ama aslında onu yapmamamız gerektiğini de biliriz. Birini sevmek isteriz.
          Şöyle olmalı, boyu böyle olmalı, saçları böyle ama gözleri de güzel olmalı. Sesi öyle güzel olsun ki konuşsun hiç susmasın o tatlı nağmeler derken diğer yandan da huzur isteriz.
  Ve daha nicesini....

Karşımıza çıkar mı öyleleri, çıkar ama hep bir eksik olur ve o eksik bize batar daaa batar.
                  Sonra birden bire birisi çıkar...

Aklından geçen tüm kriterleri alır götür. Korkularınla baş başa kalırsın işte o an. Bir yanda hızını kesemediğin bir kalp, diğer yanda sana dur yavaş ol kızım, beklentilerimiz bu değil, aklını başına al, bak üzüleceksin yapma diyen bir beyin.
   Savaşı hangisi kazanır meçhul.
Bana sorarsanız bir kazanan yok. Kalp dersen ateşle dans ediyorsun, akıl dersen yaşanmamışlıkların verdiği cehennem ateşinde kavruluyorsun. Yani kısacası ikisinde de yanıyorsun arkadaşım..

Peki ne yapacağız? Hangi ateş daha az yakar seni?

                          Yaşanmışlıklar mı tercihin yoksa yaşayamadıklarının hayali mi?
           Hangisinin ateşi daha yakıcı ya da hangisinin izleri daha geçici...
    Ya da daha önemli bir soru.. İzleri geçer mi?

Korkuyorum şu sıralar çok. Mutluluğun benden  çok uzakta olduğunu biliyorum. Bir maskedir suratımda, mutluluk oyununa kaptırmış gidiyorum gibi görünse aslında insanları değil kendimi kandırıyorum. Her şey güzel olacak yalanını en çok kendime söylüyorum.

Bizi mutlu eden insanlardan neden bu kadar korkuyoruz biz? İçten kahkaha attıran ya da tek bir sözüyle ritmini bozan insanlardan neden bu kadar korkuyoruz. Hani hayat aldığımız nefes sayısıyla değil, nefesimizi kesen anların sayısıyla ölçülüyordu? Ne bu korkaklık ol zaman?

Mutlu olmak bu kadar kolayken neden mutluluk benden uzak?
                     Yorgunum galiba...
                                     savaşmaya
                                     kızmaya
                                     sevişmeye
                                     sevmeye
                                     dokunmaya
             ama en çok:
                                     sevilmeye...

                                                 Seni Seviyorum!!!

Ne güzel bir söz demi.. Değil..
                             Ne zaman biri seni seviyorum dese, bir parça alıp gitti benden, kalbimden, gözlerimden, dilimden...
                             Ne zaman biri seni seviyorum dese, içimdeki küçük kız daha çok ağladı, daha çok kapandı içine. Öyle bir duvar var ki etrafında. Kırılması imkansız derecesinde kalın ama bir o kadar da kolay..

Yine,
Yeniden duygular mı doğuyor bir yerler de..?
            Bilmem...
ama korku aynı korku.. Yine sonu yalnızlığa çıkacak bir yolda çift kişilik oyun bileti...

Mümkün mü mutlu sonsuz olması?

                                                                           Yasemen