Bu sefer mutlu olmayı diledi kadın. Tüm kalbiyle, kalbinden geriye kalanların hepsiyle. Biliyordu ki son kez izin veriyordu kendine, son kez inanmayı, güvenmeyi seçiyordu. Biliyordu aldığı riskleri. Kalbinde yaşayan son parçayla kumar oynadığını biliyordu.
Belki bu defa rüyalar kabusa dönmez, bu defa adam onu severdi. Kadını saran kollar bedenini değil, kalbini sarardı belki.
Cesur görünürdü kadın dışardan, korkusuz, asi, dizginlenemeyen bir at gibi; ama ürkekti artık, cesareti yoktu, ümitlerini kaybetmişti, yaralı bir kurttu aslında. Yoluna kim çıksa bir yarada o açmıştı. Diğeri kapanmadan bir diğeri gelmişti.
Kısacası güven paramparça etmişti kadını.
‘Bu kez yanılmıyorum, kalbimi saran bir adam var karşımda’ dedi kadın...
Zaman geçti.
Yanılmadı kadın.
Adam sımsıkı sardı kadını.
AMA
Hesapta olmayan bir şey oldu;
Kadının yaraları yara açtı adamda...
Adam gitti;
Ve kadın sustu.
Yasemen
Seni incitmem,üzmem sadece gözlerine bakarım.
YanıtlaSil