“Sevginin temelinde ne yatar?
Birine bizi nasıl inciteceğini öğretiriz ve incitmemesini umarak yaşarız...”
Gecenin sonunda günümü özetleyen sözü çektim aldım hararetle başlayan ve devam eden sayısız konunun içinden.
Kendi ellerimizle bir silah veriyoruz ve o silahla bizi vurmamasını bekliyoruz.
Canımızı acıtacağını bilirken neden bunu umarak yaşıyoruz?
Sevdiğimiz adama-kadına, dostumuza, arkadaşımıza, kardeşimize hatta anne babamıza neden bizi nasıl incitebileceklerini öğretiyoruz?
İnsanoğlu bencil bir varlıkken ve bunu en iyi kendimizden biliyorken nasıl bunu bize karşı kullanmayacağına güvenebiliyoruz?
Daha da önemlisi incindiğimizde neden bu kadar şaşırıyoruz? Bunu biz yapmışken kendimize karşı bu ikiyüzlülük niye?
Sorularla dolu bir gece...
Cevapsız koca bir hayat...
Yasemen
Çünkü insan evladı gerçeği öğrenmek değil aldatılmak ister
YanıtlaSilTüm insanoğlu için geçerli değil bu...
Sil