Yalnız hissediyorum bu aralar çok. Etrafım kalabalım da değil eskisi gibi. Kalabalık içinde yalnızlık değil yani bu seferki. Böyle durduk yere gözlerim doluyor. Ağız dolusu anlatacak şeyim var ama kelimeleri kaybetmiş gibiyim.
Yanımda birini istiyorum ama arayacak kimseyi bulamıyorum. Olmadığından değil, olamadığından...
Yalnız uyumak çok zor geliyor. Dizine yatacak birini arıyorum ama kimse o huzuru vermiyor. Saçlarımı okşayıp beni uyutsun istiyorum ama kimse uyutamıyor. Dün o kadar çok istedim ki babamın yanına gideyim sadece sarılayım ama olmuyor. Sevdiklerimizle aramızdaki engelleri bazen biz koyuyoruz, bazen zaman, bazense yaşam...
Ne istediğimi, kim olduğumu sorguluyorum...
Doğru ne?
Yanlış ne?
Hayatın neresindeyim?
Hayatımın neresindeyim?
Bir yığın soruyla yalnızlığın uykusuna dalıyorum...
İyi geceler...
Yasemen
Hayat insanın ta kendisidir Yasemin hanım. Yolculuğun kendinden başlar kendine gider. Arayıp bulacağın teş şey de kendindir. Her yol kendine çıkar. Menzilin de kendindir. Hayatın heresinde olduğundan ziyade, kendine giden yolun neresind eolduğun önemlidir. Hayat, bize tek bir şey öğretir: Kendimizi
YanıtlaSilDevamlı gelişmekte ve değişmekte olduğumuzu düşünürsek sanırım hiçbir zaman tam anlamıyla "kendimizi" öğrenemeyeceğiz demektir bu. Nefes aldığımız sürece öğrenmeye ve denemeye devam öyleyse... sevgilerle..
Sil