Düşünceler Denizi : 23 sene...

       Seneler çok hızlı geçiyor. Sen daha ne olduğunu anlamadan bir bakmışsın kocaman adam-kadın olmuşsun. Geçmişe dair sadece anılar kalmış aklının köşelerinde, hatırlanmakta zorlanan; sararmış fotoğraflar sakladığın gizli kutunda, sanki hiç gitmemişler gibi.

        Anılarınla fotoğraf kareleri birbirini tamamlamayı bıraktığını fark ettiğin an canın daha bir yanıyor. Anlıyorsun ki anıların yavaş yavaş siliniyor, zamanın acımasızlığında...
    Tutunduğun, aklında kalan anılardan önce sesi kayboluyor. "Nasıldı sesi?" diyorsun kendine. Tok muydu, ince miydi, kaba mıydı, zarif miydi, kelimeleri nasıl söylerdi, aksanı var mıydı, ...?
Onunla özleşmiş bir deyim ya da bir kelime var mıydı?

                         Önce sesi gider anılardan...

   Ardından anılar yavaş yavaş silinir. Her şeyi ilk günlerde ki gibi anımsayamazsın. Yaşanan bir an ya da bir olay olduğunda aklına gelmeye başlar "annemle de bunu yaşamıştık" der anlatmaya başlarsın. Fotoğraflara baktığında o günü anarsın, çekilmeden önce ve sonrasında olanları anlatırsın.

                        Sonra anılar yavaş yavaş silinir...

   Kırık dökük birkaç parça anı kalmıştır aklında.. Onlara sarılırsın tüm gücünle onlar da gitmesin diye. Nafile bir çabadır ama denersin yılmadan.

              Geriye sadece özlem kalır sızısı hiç geçmeyen uzuv yarası gibi... Eksiksindir ama yola devam edersin..

   Özlemi hiç bitmeyen 23 sene...
     Sızısı hiç dinmeyen 23 sene...
       Sensiz geçen 23  sene...

                                                                                      Y.