Düşünceler Denizi : Aidiyet..!

Hiç kendini ait hissetmediğin oldu  mu?
           Hiçbir yere,
           Hiç kimseye
           Hiç bir şeye...

       Kendimi kaybolmuş hissediyorum. Kalbim yorgun, beynim yorgun; fırtınalı bir denizle savaştan  çıktım ama yok yanaşıp tahribatımı onaracağım bir limanım. Ne ben bir şeye aidim ne de bir şey bana ait. Evim dediğim, yuvam dediğim ne bir dört duvarım var ne de sıcak bir nefesim. Soluklanmak istiyorum bazen hayatın koşturmasında. Dalgaların sesini dinlerken aşina bir koku istiyorum burnumda.

Ben hiç ait olmadım birine. Çok sevdim ama hiç ait olmadım. Belki de bundan dolayıdır ki hiçbir şey de bana ait olmadı. Hep tektim, hep diktim, hep yalnızdım.

                          En çok da ne zaman yalnızdım biliyor musun?
            Yalnız uyanmadığım sabahlar en çok yalnızdım.
            Koca bir salon dolusu içinde en çok yalnızdım.
            Arkadaşlarımla birlikteyken en çok yalnızdım.

Kimse beni sevmedi diyemem, çok sevdiler.
        ama
Kimse benim onları sevdiğim kadar çok sevmedi beni.
O çok seven taraf hep bendim. Kendinden vazgeçen taraf her defasında bendim.

       Girdiğim "her" hayatta iz bıraktım. İddialı evet ama gerçek. İz bıraktım ama hiç o daimi olmadım. Ben kalamıyorum galiba bir yerde. Girdiğim yere ya eksik kalıyorum ya fazla geliyorum. Eksik kaldığımda ben duramıyorum, fazla geldiğimde istenmiyorum.

   Hayat ne büyük ironi. Dileğin ne kadar basitse gerçekleşmesi o kadar zor oluyor. Dışardan güçlü görünen o kadının yapamayacağı şey yok, isteyip de alamayacağı yok;
             Kalbinden geçen hariç!

ait olmak...
hayal...
gerçek...
                                                                                yasemen