hiçlikte yürüyor gibiyim
yollarım kesik
adımlarım belirsiz
sesim kısılmış gibi sanki
yardım istiyorum,
bağırıyorum avazım çıktığınca
ama kimse duymuyor sanki beni.
yalnızlık tenimi yakıyor artık her gün, her saat, her saniye.
kimsesizlik bir ok gibi tam göğsümde, çıkartmaya çalıştıkça daha çok parçalıyor etimi.
çaresizlik görünmez bir ip sanki, kesiyor bileklerimi kurtulmaya çalıştıkça.
kayboldum koca bir okyanusta.
gündüzleri kavuran sıcakta rahatlatan o serinliği
gece olduğunda korku salan bir katrana dönüşüyor sanki.
düştüğüm zaman dizlerim kanamıyor artık,
düştüğüm zaman bileklerim kırılıyor.
kalkamıyorum...
umutların tükendiği yerdeyim.
her şeyi sorguladığım ama cevapları asla bulamadığım hiçlikteyim.
yasemen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder