Kendimi sorguluyorum bu ara. Kendimle alıp veremediğim ne var bilmiyorum. Hatayı, yanlışı kendimde aramaktan çok yoruldum. Dünya üzerinde tek yanlış insan benmişim gibi hissetmekten çok yoruldum.
Aldığım eğitimde bir sorun varsa çocuktan ya da bireyden önce çevresel faktörlere bakarız. Bu davranışa sebep olan nedir diye. Bu kendim için olduğunda çevreme mi bakmalıyım yoksa etrafımda davranışlarımı etkileyen ne var ona mı bakmalıyım bunu bilmiyorum.
Değiştiğimi hissediyorum,
Değiştiğimi görüyorum.
Olduğum kadını tanımalıyım. Bu yeni ben bana yabancı. Sevdiği ve sevmediği şeyler bana yabancı. Tahammül seviyesi düşük, insansız hava sahasında olmayı isteyen ama eski benliğindeki yalnızlık hissini bırakamadığı için insanlardan uzak durmanın iyi gelmediği bir kadın var. Araf’tayım. Olduğum kadınla olmaya başladığım kadın arasında kalan, kalbini hissetmeyen, bağ kuramayan ve kendini anlamayan bir kadın bakıyor aynada bana. Bu yeni kadın beni çok korkutuyor. Bilinmezlik karşında hissettiğim o huzursuzluk belki de bende değişmeyen tek şey olabilir.
Önceden kendimi gerçekleştiremediğim için çekincelerim vardı. Okul uzamıştı, düzenim yoktu. Başarısız bir evlilik geçirmiştim. Yaş-hedef arasında koyduğum çizgi şaşmıştı. Şimdi tüm taşlar yerine oturmaya başlamışken her şeyi yıkıp yakma isteği neden? Eskiye duyduğum bir özlem yok, yeniye hevesim yok. Çok erken tükettik bir şeyleri o yüzden yaşama tutunmak adına mı geliyor bu kadın yoksa normal olan bu mu?
Sarılmak istiyorum. Huzura sarılmak istiyorum. Kendimi cenin şeklinde yatar halde hayal ediyorum, üzerimde bana sıkıca sarılıp, beni dışarıdan maruz kaldığım her kötü duyguya karşı koruyan kocaman bir huzur.
Yasemen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder