İlişkiler üzerine uzun uzun düşündüğüm bir zamandayım, baktığımız zaman yaşadığım ayrılık bunu daha çok tetikledi aslında. Neden ben sorusunun saçma geldiği bir bilinç düzeyinde olduğumu düşünüyorum fakat bir duyguyu henüz aşamadım tam olarak:
---"Eğer gerçekten isteseydi vazgeçmezdi..."
Tek taraflı bakmamak için enine boyuna düşünüyorum, bazen kendimi onun yerine koyuyorum, bazen kendime dışarda bakıyorum, bize bakıyorum gibi gibi birçok noktadan izliyorum ilişkimizi ama hala içinden çıkamadığım durumlar var.
Bir yerde okuduğum bir yazıda şöyle diyordu bu cümle için:
"Hayat, bazen bu kadar düz işlemiyor.
Çünkü insan bazen sever...
Ama kalamaz.
Bazen ister...
Ama taşıyamaz.
Bazen kalbi kalmak ister, ama zihni korkar.
Bazen yakınlık iyi gelir ama derinleşince eski yaralar uyanır.
Bir insan her zaman istemediği için gitmez
Bazen kaygısı yükseldiği için gider
Bazen geçmişi tetiklendiği için uzaklaşır.
Bazen güçlü görünür ama iç dünyası dağınıktır.
Bazen sizinle ilgili değildir, kendi kapasitesiyle ilgilidir.
Hayatın içinde şunu görüyorum:
En kuvvetli istekler bile bazendüzenli bir sinir sistemi olmadan sürdürülemiyor.
Sevgi var ama regülasyon yok.
Arzu var ama istikrar yok.
Bağ var ama taşıyacak psikolojik zemin yeterince güçlü değil.
İlişkiler sadece istemek üzerine kurulmaz.
Olgunluk, farkındalık, sorumluluk ve içsel güven ister.
Birinin kalmaması çoğu zaman sizin değersizliğiniz değildir.
Ama insan ayrılığın içinde ilk bunu hisseder.
'Demek ki yeterince sevilmedim.'
Oysa bazen mesela sevgi değil, kapasitedir.
Ve en zor kabul edilen gerçek şu:
Sevgi tek başına yetmez.
Kalabilmek, psikolojik dayanıklılık ister."
Sevginin tek başına yetmediğini artık hepimiz biliyoruz sanırım ama hep bir yetirtme çabası vardır hepimizde. Benim aklımda hep şu vardır, 'ilk büyük sorunda kaçmayı seçti kalıp savaşmayı ve yoluna çiçekler ekerek devam etmeyi değil. Birbirimizi bu kadar severken bu olayı milat görüp daha emin adımlarla ilerlemeyi değil de vazgeçmeyi seçti diyordum hep ve bunu anlamıyordum.
Neden?
Bu kadar severken neden?
Okuduğum bu yazı bana biraz ışık oldu kabul ediyorum.
KALABİLMEK, PSİKOLOJİK DAYANIKLILIK İSTER...
Üstüne düşünülecek derin bir cümle.
İlişkisi yeni bitmiş ve düşüncelerin içinde boğulan biri olarak hala değersizlik hissini üzerimden atabilmiş değilim. Alma verme dengesini mi tutturamadım acaba diyorum. Bir yerde bir hata yapmış olmalıyım diye bakıyorum ama diğer yanım da diyor ki kendine yüklenmeyi bırak. Bu onunla ilgili bir durum seninle değil. Bu değersizlik hissinin benden çıkmasını ve denizle yıkanıp uzaklaşmasını diliyorum.
Yasemen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder